2010, 19 Nov

What’s a strange world?!

Now I have no job permanently but I have been working as a part-time about three weeks and tomorrow is my last day.

I am running out of money pretty soon. But who expected? Yesterday I got a letter from HM Revenue & Customs. And I am going to get money from them, stated that my income tax is overpaid. It isn’t massive money but I can spend in a sharp way for a few weeks.

Also two days ago I tried to apply for job again, and a result comes pretty OK! I am having an interview today .. which is a kind of job that I never think I could work in here … after had a chat with my friend. But he gave me a positive attitude and good advice so why I not try?!

Another job. Yep : ). I got respond from a company yesterday that I applied for Thai translator. They gave me a translation test, and I sent a pretty good job at the same day. So let wait and see a result, hopefully I could get it today. Keep my finger crossed.

Xxxx

2010, 18 Nov

ทำไมต้องมานั่งทน นั่งเศร้า กับสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ
ทำไมต้องมานั่งทำในสิ่งที่ตัวเองไม่มีความสุข
ทำไมต้องมานั่งบ่น นั่งโทษตัวเอง ที่ไม่ได้ทำสิ่งนั้นสิ่งนี้
ทำไมไม่ลองขจัดตัวปัญหา แล้วทำให้ตัวเองมีความสุขในทุกๆ วันนี้

ปัญหาคืออะไร อะไรคือตัวที่ทำให้เราไม่มีความสุข
คนรอบข้าง? สิ่งแวดล้อม? หรือตัวเราเอง?

ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ มีความสุข อยากทำอะไรก็ทำ
นั่นคือสิ่งที่ทุกคนบอก – แต่ทำไมถึงไม่ทำ? ทำไมมันทำยากทำเย็น?

Ex. me 2010, 24 late till 25 Oct

คิด เรา จิต
สามสิ่งนี้ แยก กัน
- สมอง ความคิด เหตุผล
- จิต อารมณ์ ความรู้สึก
- เรา ร่างกาย สังขาร
การรวมกันของสามสิ่งนี้ ทำให้เกิดจิตวิญญาณ เป็นการรวมอยู่ได้
โดยไม่มีการผสมผสาน ทั้งสามทำงานแยกกัน แต่ร่วมมือกัน

แต่บางครั้ง อารมณ์ และความรู้สึกมันละเอียดอ่อน และบางมาก
แทรกซึมเข้ามา และเราไม่รู้ตัว มันเป็นความเคยชิน
ถ้าหากเขียนคำเป็นภาษาอังกฤษ บางตัวจะบ่งบอกอย่างชัดเจนเลยว่า
เรากำลังสื่ออะไร เช่น I want …, I need …, I must ระดับความต้องการ
มีความแตกต่างกันขึ้นอยู่กับสภาวะการณ์นั้นๆ or I feel …

โดยรวมเหมือนจะไม่มีความซับซ้อน แต่จริงๆ แล้วมันซับซ้อนและลึกซึ้ง
เกินกว่าที่เราจะสามารถบรรยายออกมาได้ทั้งหมด
แต่ใครๆ ก็บอกไว้ว่าธรรมะ เป็นเรื่องธรรมชาติ และธรรมดา ความคิดเราต่างหาก
ที่สร้างกลไก ความรู้ ประสบการณ์ให้มันเป็นเรื่องซับซ้อน และดูได้ยาก
หากเรามีสติ สมาธิ แยกเรา จิต และคิด ออกมาเป็นชั้นๆ เราจะสามารถดูมัน
พลิกแพลงเล่นลิ้นกับเราได้ โดยที่เราเข้าใจ และไม่พาตัวเองเข้าไปในเกมของมันด้วย

ความแตกต่างของสามสิ่งนี้ที่มีอยู่ในแต่ละคน ทำให้มนุษย์แต่ละตนมีความแตกต่างกัน
ความคิดต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งต่างกัน ความรู้สึกต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งแตกต่างกัน
ทุกคนไม่มีความเหมือน เพราะฉะนั้นจึงไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบคนหนึ่งคนกับอีกหนึ่งคนได้

เราไม่สามารถคิดแทนใครได้ และเราไม่สามารถล่วงรู้ความคิดได้ แต่เราสามารถรับรู้ รับความรู้สึก หรือตีความอารมณ์จากคนๆ หนึ่งได้ จากสีหน้า การเขียน และการพูด

Assumption
การตัดสินใจ จำเป็นหรือที่ต้องใช้อารมณ์ร่วมกับเหตุผล
การกระทำ จำเป็นหรือที่ต้องใช้อารมณ์ร่วมกับเหตุผล

This sentence is what I have learnt from previous experience and it is quite true “… they tend to choose options that satisfy them” (Lizarraga, Baquedano and Cardelle-Elawar, 2007). And I really never thought about the outcome .. until it revealed. He had a reason but emotional me … : )

2010, 24 Oct

Why not taking an opportunity that already lay down in front of you?
Well! I am not in a postion who can choose t0 be and to do.
So if I only wait and wait .. wait for luck or fate, when is my turn?
Absolutely, it is better than get nothing isn’t it?

However yes I have to think about other factors that might cause as well.
Transportation expenses, a safety at night and wages if worth to work.
Well I am not a money person but I have to pay rent, food, phone and internet mainly. And if I can save a wee bit of money.. I need somthing back.

So far so good I have to continue sending my cv to others — which this makes me sometimes almost to give up  to find a (professional – my hope) job here in GLASGOW, scotland or UK whatever.

Anyway if I would like to work as a part-time job at not only one place so I have to do then. Unless international company accepts my profile even they give me a barista, or a waiting staff jobs, I would love to go for full-time.

This is not my last day .. I do have hope.
Who knows what gonna happen tomorrow. I take it as a challenge.

2010, 23 Oct

- Stay home
- Saw a little gal acheived her goal .. everytime when I turn her page
A jealous pops up .. in a good way I mean. She inspires me at least to follow her foot step and become a successful person.
But what she has done .. I am thinking about it, talking to myself do I really want to do this? Is this myself? I said no. It is totally not me.

:To be yourself is not difficult, the most difficult is knowing yourself. – Me

2010, 22 Oct

Me was thinking about done nothing today.
I mean I just want to take a rest before next round begins.
Well actually not really let it goes to waste

Still me looking for some more restaurants to apply for and got the names.
Will go out and finish my job tomorrow.
But I did walk-in to starbucks-west end today as my friend recommended.
Said she got a phone call for interview but she couldn’t make it.
As she is going back to TH v.soon. Then it is a chance to grap, isn’t it.

So in half an hour got there, fill in an application form and hand in.
Now wait and see if a manager call me on Mon as he will be in.
Bring  me a luck pls.

Anyway had a chat with my ex-colleague.
Well time to think about my future career back in TH.
I must do it really. Corporate HR or recruitment consultancy?!

However again I am here in UK, a few things I want to do but not yet start.
So I am seriously thinking about running my own business here.
Well just an online thing, but might be my turning point, who knows!
So half of my day today I do research and I find information which is quite useful, also it answered what I wanted before.

Now it is upon me —-

2010, 21 Oct

Thursday

As I said about my sleep problem last blog. I find out that maybe it caused by a glass of tea!
Well since I moved to a new flat, I rarely drink a water, mostly I have a cup or two cups of tea so maybe – well it is my assume.
But did meditaion last night – hope to help me sleep well a wee bit … and yea kind of.
I mean have to do every day, only one night means nothing.

Today went well, done what I drawed a plan yesterday. So let’s update.
Went to a clinic this morning – said yeast doesn’t stay in a correct place! so I have a medicine for this and/or could be my imp. that I done last month.
So have to wait and see in a few weeks if the pill works or no.

Yea it took a half of my day, but quite good though coz most of restaurants open at noon. So I walked-in straight away.
Nanasuku, Oko Express, Ichiban where is in city centre and west end branch, and Wudon also Cruise.
The restaurant ones, they don’t want staff just now but yea I did introduce myself and where I worked before.
Just in case they need a staff immediately, it is easier for me to get through as I already got experience.

And Cruise, clothes fashion brand name, actually I no have confidence about applying a job here.
But I did because first Mandy’s advice, so just take a move. Second I was already there in town so why not try.
And third they want staffs now so.

Apart from job things, I also done my other affairs
Went to Lloyds to change my address, a manager there, she conviced me to do home insurance but I am not quite sure about this so later ma’am.
Oh I also know that this building, a flat theat I am living, was established since 1950 … Gosh!!
And was about to inform a library in city centre about my lost card in order to register the new one, but totally forgot.
But got one now, I went to a library in west end instead. And have borrowed two books which both of them are art and design guide books.

I really really love to do the things in the books, and yes what I think first is all about business.
Oh Well well well …….

2010, 20 Oct

Wednesday

Well! today I supposed to go to a clinic but my attemption is failed.
I cant sleep properly these few days. It is not because of stress about things around me.
But I think it is because of a physical problem. Fortunately, I am not tired when I wake up which is good or no?!

The clinic will be in my plan tomorrow morning then go to drop my CV at asian restaurants.
I hope at least one of them contact me back. Keep my fingers crossed.

So today I went to a university to print out my CV, a ton of them just in case.
I met Mandy, we had a chat, update things. We spent time together at lunch and a coffee break.
We went for a walk, kind of window shopping but it didn’t take too long.

I got foot cream, a Danielle Laroche brand. Hope I can use it till last as I never use lotion as usual.
Well at TK Max I got an idea to sell somethings on e-bay, and again I want to do it. What I have to start now is research and learn how to do.

I got another two puzzles books from M&S. I bought it becuase I just want to use my brain sometimes, as became a waiter, a brain is never used.
Hope it help me a little bit more sharper.

OH yep I did drop my cv at Shillar, a korean restaurant, but seemed the manager doesn’t want more staff just now.
Before that I went to Nanasuka, but no staffs I mean I can opened the door. But waiting staffs there are on break, left only staffs in a kitchen.
So they said I had to get back again at 5 pm. which is no I will go to see you guy tmr.

But I unexpected to leave a CV at a pub. I saw a guy who he used to give me a hand providing me a number of name of restaurants.
It is because I wanted to quite a job at that time, and he is a friend of my friend who introduced him to me.
Well accidentally when I was walking to Shillar, he stood in front of the pub. Actually I can’t remember him we met only once so.
We started talking, I mean small chat and refered me to a thai whisky event that he wants me in the team.
Said Scott, his boss will contact me about details, one event next month and another one next Feb. I hope soon.

กระอึกกระอัก

บางครั้งก็รู้สึกอยากกลับบ้าน เห็นเค้าแต่งชุดทำงานกันแล้วรู้สึกอยากเดินไป office กับเค้าบ้างจัง แต่อีกใจก็ยังคงรักอิสระอยากอยู่ที่นี่ต่อ ส่วนเรื่องรองสุดท้ายที่สุดคือเพื่ออยู่กับคนที่เรารู้สึกดีๆ ด้วย อารมณ์เรานี่มันไม่แน่นอนจริงๆ นะ เปลี่ยนกันได้เกือบทุกชั่วโมง เดี๋ยวก็อยาก เดี๋ยวก็ไม่อยาก เหนื่อยกับการตามอารมณ์ตัวเองเหลือเกิน จิตใจที่เด็ดขาดใครๆ ก็อยากมี เมื่อตัด (สินใจ) ไปแล้วก็อยากตัดให้มันขาดจริงๆ จะได้ไม่ต้องมานั่งพิจารณา หาข้อเหตุผล ยกมาอ้างนั่นนี่ให้เสียเวลา จะยังไงก็แล้วแต่ก็ใช่ว่าเราจะใช้ชีวิตที่นี่ได้ตลอดไป เพราะข้อจำกัดเรื่องวีซ่า เพียงแต่ว่าเราจะยื้อเวลากลับก่อนวีซ่าหมดได้ซักกี่เดือน

วันพุธ
ได้คุยกับพี่ที่สนิทกันถึงปัญหาในที่ทำงาน ทำให้เรารู้สึกว่าเรายังดีนะที่มีคนไทยเคียงข้างกัน ทั้งเข้าข้างเรา และเกือบจะเข้าใจเรา ถึงแม้ว่าบางครั้งความคิด คำพูดของเค้าจะดูแร๊ง แรง ไปสักหน่อย แต่เค้าก็ดูใส่ใจเราดี : ) ST ก็ดูโกรธและเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเรา ซึ่งก็อีกเช่นกัน ต้องขอบคุณเค้าล่ะที่ยังอยู่เคียงข้างเรา ถึงแม้บางครั้ง (อีกแล้ว) เราจะก่งก๊งเรื่องภาษาพูดไม่ทัน หรือคิดไม่ทันพูด ต้องมานั่งขอบคุณเค้าที่หลังก็เถอะ อยากพูดภาษาอังกฤษได้คล่องเหมือนที่เราพูดภาษาไทยได้บ้างจัง คงตอบโต้ คุยกันได้มากกว่านี้

วันอังคาร
และที่เขียนไปว่าปัญหาน่ะจะตามมาก็วันนี้ล่ะ

เรื่องของเจ้านาย ลูกน้อง เพื่อนร่วมงาน เป็นเสมือนอีกสังคมหนึ่งนะ เหมือนเราไปโรงเรียนก็มี ครูประจำชั้น ฝ่ายปกครอง ครูสอนหนังสือ เพื่อนนักเรียน อยู่อีกสังคมหนึ่ง เราผ่านมาแล้วทั้งสองสังคมแต่สังคมแรกดูจะ drama กว่าเรื่องไหนๆ หากถอดบทบาทของการเป็นคนทำงาน เราทุกคนก็เป็นคนเหมือนกัน มีจิตมีใจเหมือนๆ กัน แต่พอสวมหัวโขนเท่านั้นแหละ ความเห็นแก่ตัว เอาแต่ได้ ความไม่จริงใจ ทุกอย่างที่จะต้องเอาตัวรอดให้ได้ก็ผุดขึ้นมาอย่างกับเม็ดเหงื่อ ปาดเท่าไหร่ก็ไม่หมด ในสังคมที่เราอยู่ เราพยายามเป็นอย่างยิ่งที่จะไม่ยุ่งกับใคร ไม่นินทาและไม่ว่าร้ายใคร ไม่เอาแต่ได้ ปดเจ้านายเพื่อให้ตัวเองดูดีกว่าคนอื่นๆ หรือแม้กระทั่งการประจบสอพอเจ้านาย เราจะทำไปทำไมหากทำแล้วทำให้ใจตัวเองไม่มีความสุขสู้อยู่อย่างสันโดษไม่ดีกว่าหรอ ยอมได้ก็ยอมไป แต่ถ้าเรื่องไหนที่มันดึงผลประโยชน์จากเรามากจนเกินไปเราก็จำเป็นต้องเรียกร้องบ้าง อธิบายให้เค้าเข้าใจบ้าง เหมือนอย่างที่เราจะทำต่อไป

วันจันทร์
ก็เหมือนทุกครั้งที่ทะเลาะกัน วันถัดมาจะรู้สึกผูกพันใกล้ชิดมาเป็นพิเศษ มิน่าโบราณเค้าถึงว่าทะเลาะกันบ่อยๆ ลูกจะดก ><

วันนี้ไปกันที่ Edinburgh เมืองที่ ST เคยอยู่กับแฟนเก่า พามาทำไม!! เค้าพาเรามาปีนเขา ไม่รู้เลยว่ามีเขากับเค้าด้วยนะ ไม่ไกลจากตัวเมืองด้วย หลังจากที่นั่งรถ coach และ travel sick มาตลอดทางก็ถึงจุดหมายปลายทาง เดินลัดเลาะไปตาม city centre นั่น flat ที่เคยอยู่ (กะแฟนเก่า …อันนี้เค้าไม่ได้บอกว่าอยู่กับใคร แต่ก็พอเดาออกใช่มั๊ยล่ะ) ออกไปไม่ไกลก็เจอภูเขาลูกใหญ่ชื่อ Holyrood Hill ตัวภูเขาเป็นหินภูเขาไฟที่เย็นลงแล้ว เดินขึ้นว่าเหนื่อยแล้ว เดินลงเขานี่ทั้งยาก และตื่นเต้นกว่า ก็ดันพาลงทางที่เป็น slope น่ะสิ หัวใจแทบวาย หลังจากนั้นก็กินร้านอาหารญี่ปุ่นกันที่ๆ แฟนเก่าเค้าเคยทำงาน แป่ว อร่อยดี ข้าวเป็นญี่ปุ่นจริงๆ และก็นั่งรถไฟก้อร่อก้อติดกลับบ้าน เห็นว่าอยากให้ affection ทีนี้เลยจัดให้หนักเลย เดินเกี่ยวกันไปตลอดทางตั้งแต่เช้ายันค่ำ

วันอาทิตย์
วันนี้เราตั้งใจไว้ว่าจะไปว่ายน้ำ ส่วนเค้าก็เข้า Gym ความตั้งใจบรรลุ แต่ว่ามันต้องมีอะไรที่เป็นปากเสียงกันอีกแล้ว ทุกอาทิตย์เลยสิน่า และคืนนั้นก็ argue กันอีกแล้ว เรื่องของเรื่องคือความเหินห่างของเราต่อเค้า ซึ่งเราก็ยอมรับไปว่าอยากให้เค้ามี space บ้างไม่อยากเข้าไปซุกไซ้อะไรมาก ซึ่งเค้า prefer อย่างหลังมากกว่า เราก็โอเค ได้จะเกาะติดเป็นแตงเมเลยทีนี้ ถัดมาคือ Language barrier ซึ่งเป็นปัญหาหลักๆ ของเราเลยการสื่อสารที่ทำให้เราเข้าใจกันผิด อันนี้นี่ยอมรับเลยว่าเกลียดภาษาอังกฤษมากก็ตอนที่เราไม่สามารถสื่อให้คนเข้าใจได้ ทั้งๆ ที่เราเรียนภาษามาทั้งชีวิต คงเป็นเพราะการไม่มี patter หากเป็นอังกฤษธุรกิจมันมีรูปแบบที่เราสามารถตามได้ แต่นี่เป็นภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวัน มันต้องใช้อารมณ์และความรู้สึกเข้ามาช่วยซึ่งนั่นเป็นอีกหนึ่งปัญหาที่สำคัญของเรา แต่ก็บอกเค้าไปว่าประโยคบางประโยคที่เราพูดไปน่ะให้คิดซะว่ามัน soft กว่าที่เราพูดซัก ๑๐ เท่านะ และสุดท้ายปัญหาโลกแตก ซึ่งมันก็แตกออกมาแล้ว และเค้าก็ยอมรับแล้วว่าคงไม่มีทางมาอยู่ร่วมกับเราได้ที่เมืองไทย วินาทีนั้นก็อึ้ง ใจสลาย โกรธ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อเค้าไม่ยอมเดินไปกับเรา เค้าเลือกที่หยุดอยู่ในที่ๆ ของเค้า และปล่อยให้เราเดินต่อไปคนเดียว การหยุดอยู่กับที่ก็ดีเหมือนกันนะ เหมือนดอกไม้ที่รอให้แมลงมาติดกับดักเอง พอสมใจก็คลายออก จะอยู่จะรอดก็เรื่องของเจ้าแมลง เพราะเสร็จกิจของเจ้าดอกไม้แล้ว ถ้าเจ้าแมลงยังมีชีวิตรอดอาจจะขออยู่ด้วยความหวังอีกสักหน่อย จนกว่าจะปล่อยใจให้ยอมรับความจริง แต่ถ้าเจ้าแมลงมันเอาชีวิตไม่รอดก็น่าสงสารมันที่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่กับความจริงที่จับต้องไม่ได้

ก่อนหน้าปัญหาโลกแตกเราพูดออกไปด้วยนะว่าเป็นแค่เพื่อนกันเถอะ เรายังเจอกันได้เหมือนเดิมเพียงแต่ลดสถานะลงเป็นแค่เพื่อน ซึ่งเค้าบอกว่าเค้าทำไม่ได้ รู้งี้น่าจะพูดหลังจากคุยเรื่องปัญหาโลกแตกเป็น conclusion กันไป แล้วยังไงล่ะเป็นอะไรที่มากกว่าเพื่อนสุดท้ายปลายทางของมันก็คือการลาจากอยู่ดี หรือว่า All about .. ล่ะ เค้าก็ไม่ยอมรับอยู่ดี บทสรุปของเรื่องนี้จึงไม่มี แต่ที่แน่ๆ คือ ตอนจบของเรื่องนี้คือการจากลา

วันเสาร์
วันนี้ไม่ได้ไปทำงาน เพราะข้อเท้าพลิกจากเมื่อวาน แปลกเนอะไม่รู้สึกเจ็บข้อตอนเต้นเลย แต่เช้าวันนี้กลับมีอาการเจ็บตอนเดิน ก็เดี้ยงกันไป txt ไปบอก mgr ขอหยุดวันนึง เค้าก็บอกว่าไม่เป็นไรหยุดไปเล้ยทั้งวีค แหม๊ ใจดีจริงๆ แต่เราต้องจ่ายตังค์กลับให้เค้านะเพราะว่าเงินนอนอยู่ในแบงค์เรียบร้อยแล้ว ก็ได้ไม่มีปัญหา แต่มันก็เกิดเรื่องหลังจากนี้จนได้

นอนอุดอู้มาได้ถึงเย็นก็นะขอยกขากระเผลกๆ ไปนั่ง starbucks ซะหน่อย และนี่ก็เป็นปัญหาอีกเช่นกัน (ฮ่าๆ ขอขำให้กับชีวิตตัวเองหน่อย) แต่ก่อนจะเกิดปัญหาความสุขก็เข้ามาหาซะก่อน เมื่อ ST โทรมาหา เค้าว่าจะมาหาเราที่ร้าน และมาอยู่เป็นเพื่อนเรา : ) แต่ไม่มีอะไร entertain เลยต้องอพยพกันไป 

อัพเดท

วันศุกร์
วันศุกร์กระโดดข้ามมาวันเสาร์ ๓ ช.ม. เพิ่งกลับมาจากเต้นแร้งเต้นกาที่คลับกับเพื่อนๆ ที่เพิ่งทำความรู้จักกันวันนี้ จะมีก็แต่พี่สาว กับเพื่อนพี่สาวชาวโคลัมเบีย และก็น้องที่ทำงาน ที่รู้จักกันอยู่แล้ว วันนี้ไป Milan มา ไม่ไหวๆ เต้นไม่มัน สู้ Kusion ไม่ได้เลย ทั้งแนวเพลง และการตกแต่งร้าน เจ็บเท้าเป็นที่สุด ไม่รู้ว่าสาวๆ ใส่ส้นกันยังไงไม่ให้ฝ่าเท้าเจ็บ และไม่ให้มันกัดนิ้วเท้าตอนเต้นนะ อืมม.. เราไม่ได้ใส่ถุงน่องด้วย น่าจะมีส่วน แต่ ณ ตอนนี้ที่แย่ที่สุดคือ หูเหมือนมีอะไรมาตอมหึ่งเต็มทั้งสองรูเลยง่ะ

วันพฤหัส
นัดเจอ classmate เพื่อนที่เรียนป.โทด้วยกัน จริงๆ นัดกันไว้ ๓ แต่มาได้แค่ ๑ แป่ว จริงๆ เพื่อนคนนี้ไม่ได้สนิทสนมอะไรเลยตอนเรียน เจอกันก็ทักทายแบบน้อยมากถึงมากที่สุด ที่มาเจอกันได้เพราะเราไป comment ที่ status เค้าเรื่องคิดถึงบ้าน ซึ่งเราก็เข้าใจเค้าเป็นอย่างดีก็เลยให้กำลังใจกัน แต่เค้าก็เหมือนจะหยอกๆ ว่ามาเจอกันสิ จะได้ดีขึ้น เราก็ได้เล้ย และก็กะรวมทัพ มาเจอกันที่ Glasgow เพราะ Alice ว่าจะมาอยู่แล้ววีคนี้ แต่สุดท้ายก็ติดเรื่องสัมภาษณ์ และรอผลสัมภาษณ์อยู่ ส่วน Don ก็ดันไปหยุดวันอังคาร และพุธ วันนี้เลยอดเจอ

การเจอกันครั้งนี้จึงไม่ใช่เสมือนการเจอคนแปลกหน้า แต่กลับกลายเป็นการได้เจอคนที่คุ้นเคยกัน และเข้าใจกันและกันมากที่สุด : )

หลังจากนัดเจอเพื่อนก็เจอ St. ซึ่งเรา ณ ตอนนั้น เก็บอารมณ์แย่ๆ มาจากการที่เค้าไม่ txt กลับมาหาเรา แล้วโทรกลับมาหาเราช้า รวมทั้งคำพูดที่ทำให้เรารู้สึกว่าเค้าเหมือนไม่อยากเจอเรา แต่ตอนนั้นเราอยู่หน้าประตูแล้ว แต่เค้ายังไม่รู้ เราเลยอารมณ์ฟึดฟัดตั้งแต่ตอนนั้นๆ พอเห็นเค้าอยู่อยู่ตรงหน้าห้องเราก็มองตาเค้า เหมือน smoke มาอีกแล้ว ก็เริ่มอารมณ์หงุดหงิดเพิ่มเข้าไปอีก พอเข้าไปถึงห้องก็เห็นเสื้อผ้ากองอยู่บนเตียง ก็ดันคิดไปว่าเค้าดันมายุ่งตอนที่เรากำลังมาหรอ … แถมไม่ txt กลับเราอีก ก็เลยเถิดคิดไปว่าสงสัยไม่ได้ไป class มวยไทยแน่ๆ คิดแล้วก็อารมณ์เสียอยู่คนเดียวด้วยนะ ทั้งๆ ที่มันน่ะ โคตรเหนื่อยเลย พอถามเรื่องโทรศัพท์ก็แถไปว่าเพิ่งเห็นเรา txt มาและนี่ก็โทรกลับไปเลยไม่นาน ก็เลยใส่เลย ก็แก้ตัวกลับมาว่าติดสายอยู่ ก็โอเค แต่ดูสภาพแล้วเนี่ยเหมือนน่าจะเพิ่งตื่นตอนเรามา คือไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ แหม๋ ก็บอกก็ได้มั๊ง

นะไอ้เรื่องที่ว่ามาทั้งหมดนี่มันเป็นเราคิดเองเออเองคนเดียว โดยสังเกตุจากสิ่งรอบกายแล้วมาประติดประต่อกัน ทำให้หลังจากคิดสมองประมวลผล มันก็สั่งการกิริยาท่าทางรวมทั้งคำพูดเราเป็นไปทางที่เฉย และเย็นชา ไม่ใส่ใจ ไม่เชื่อมันลูกเดียว มันดูแบบทำให้เค้าเหนื่อยเป็นสองเท่าอ่ะ พอเห็นเสื้อที่เค้าใส่เข้า class ก็นะ เออไปจริงว่ะ พอเห็นหมอนที่วางทับกันสองใบก็ อ๋อ นอนนี่หว่าก่อนเรามา ทำให้ตาดูเพลียๆ ไม่ได้ smoke ตอนที่เรากินข้าวกัน นั่งดูยูทูปกันทำให้เรารู้ว่าเค้าแค่เหนื่อย แต่ไม่ได้ชินชากับเราเลย

แย่มากๆ เมื่อหันมามองพฤติกรรมของตัวเอง การมองคนในแง่ร้าย ปฏิกิริยาการตอบโต้คนที่ไม่ได้ดั่งใจเรา แย่และรู้สึกผิดมาก ยังดีที่ยังพอไหวตัวได้ทันบ้าง พอที่จะทำอะไรเพื่อลบล้างการกระทำของเราไปได้บ้าง ซึ่งอย่างที่เค้าบอกเลยว่าเราต้องหัดเชื่อใจคนอื่นบ้าง และบอกตัวเองว่าเวลาคิดอะไรล่วงหน้าไปก่อนเนี่ยให้มองเป็นบวกบ้าง บางทีสิ่งที่เราเห็น การประมวลผลของสมองบวกอารมณ์ความรู้สึก ก็ไม่ได้ผลลัพธ์ที่ถูกต้องเสมอไป

วันพุธ
VOID Done nothing ——